Over Maarten
Nieuwsgierig naar waarom slimme mensen in organisaties soms collectief dingen doen waarvan bijna iedereen, los van elkaar, denkt: dit kan toch makkelijker.
Ik ben Maarten Tomassen. Organisaties fascineren me al zolang ik erin werk. Niet omdat ze ingewikkeld zijn. Dat zijn de meeste vanzelf wel. Maar omdat slimme mensen samen soms dingen creëren waar niemand afzonderlijk voor zou kiezen. Goede dingen. En soms best onhandige.
Ik kom niet binnen met een kant-en-klaar model. Eerst kijken wat er werkelijk speelt, dan pas bepalen wat helpt: soms naast je, soms voor je, soms tegenover je. Mijn gereedschapskist is daardoor in de loop der jaren aardig uit de hand gelopen: organisatieontwerp, Agile en Lean, coaching, teamontwikkeling, psychologische veiligheid, visualisatie, facilitatie, technologie en AI. Niet omdat elke organisatie dat allemaal nodig heeft. Maar omdat ik liever niet vooraf bepaal welk gereedschap bij jouw vraagstuk hoort.
Meestal gaat dat over teams en organisaties. Soms is het net zo behulpzaam om er 1-op-1 naar te kijken. Persoonlijke coaching →
Ik begon in 2005 in IT, in een tijd waarin een project vooral vooraf goed bedacht moest zijn. Vanaf 2007 werd dat agile: kleiner, korter, dichter bij de mensen die het werk doen. Nuttig. Maar wat me het meest is bijgebleven, ging niet over de methode.
In vrijwel elke organisatie waar het vastliep, ontbrak het niet aan kennis en niet aan goede bedoelingen. Er ontbrak iets tussen de onderdelen. Sindsdien kijk ik daar het eerst. Niet naar wie iets fout doet, meestal niemand, maar naar wat we met elkaar hebben georganiseerd waardoor dit de logische uitkomst is.
Het grootste deel van mijn werk gebeurt in een ruimte met mensen erin. Teams die vastlopen op iets wat niemand hardop zegt. Leiders die grip zoeken en ontdekken dat meer grip niet altijd meer controle oplevert. Groepen die het eigenlijk allang eens zijn, maar nog niet over hetzelfde praten.
Ik teken daar veel bij. Meestal lelijk, meestal op de verkeerde kant van een vel papier, en meestal is dat het moment waarop het gesprek verandert.
Fouten maak ik zelf ook. Genoeg om te weten dat de meeste niet dom zijn maar logisch. Op het moment zelf leken ze een prima idee. Je leert er pas iets van als iemand ze hardop vertelt, dus dat probeer ik maar gewoon te doen.
Daarnaast coach ik jongeren die zonder diploma van school zijn gekomen. Dat is geen goed doel naast mijn werk, het is de scherpste versie ervan. Iemand die overal heeft gehoord dat het niet gaat lukken en het vervolgens gewoon doet zodra iemand hem de kans geeft. Dat is precies wat organisaties ook laten liggen.
Verder ben ik nieuwsgierig naar wat technologie met werk doet. AI vooral. Niet als onderwerp voor een praatje, maar door er zelf mee te bouwen. Voorlopig de enige manier waarop ik enigszins betrouwbaar kan inschatten wat het wel en niet is.
Ik speel gitaar sinds mijn negende en dat is nog steeds mijn eerste hobby. Af en toe leg ik er verandering mee uit: shu-ha-ri, terwijl ik een mashup speel van John Mayer en The Scene. Dat blijft aanzienlijk beter hangen dan een sheet. En soms sta ik met vrienden op een congres: de muzikale omlijsting, of een dikke energizer.
Ik woon en werk vanuit Apeldoorn. Ik denk in systemen, leer door te doen, en heb ideeën die onderweg groter worden dan afgesproken. Reden te meer om te blijven vragen wat er nu eigenlijk nodig is.
Voor de draad ermee: wat is je vraag?
Geen dik rapport als eindpunt. Wel scherpte, ritme, eigenaarschap en beweging.
Koffie? →